Wobliča lubosće – Le sacre du printemps

balet

Hižo stari Grjekojo wědźachu, zo ma lubosć wšelake podoby: njesebičnu (agape), rozžahłu (eros) abo wzajomnu (philia). Z časa antiki su wobliča lubosće postajowacy tema našeje nawječorneje ciwilizacije – nimale so čuješ spytowany zawołać: Wšitko je prajene – rejujmy radšo!  

W prěnim dźělu wočakuje přihladowarja choreografija na hudźbu Detlefa Kobjele, wopřijaca sola, reje porow a reje w skupinje. Balet chce dódnić, što móže lubosć w čłowjeku wuskutkować: zbóžnosć runje tak kaž zadwělowanje. Reja pohibuje so w swěće lubosće mjez zbóžnosću a horjom a njestróži so ani radikalnosće lubosće.

Ritus, wopojenje, ekstaza – na to so Igor Strawinsky a jeho rowjenkojo z wuměłskeje a hudźbneje sceny za čas přełama moderny rady złožowachu. Stawizna, kotraž twori wuchadźišćo za „Le sacre …“, je z mało słowami wopisana: Po starosłowjanskim pohanskim ritusu ma so holca z kruha młodych holičow w ekstatiskej, hač do smjerće wučerpacej reji z bohom słónca Jarilom zjednoćić, zo by zemja płódna wostała. Reja tu njesłuži napodobnjenju abo inscenowanju wěsteje stawizny. W choreografiji Mije Facchinelli w druhim dźělu baletneho wječora ma předstajeny ritual być wuraz woprowanja moraliskich a etiskich hódnotow ciwilizowaneho čłowjestwa.

Štož choreografija Mije Facchinelli a Juraja Šiški k hudźbje Detlefa Kobjele jako moderne rejwane dźiwadło we “Wobličach lubosće” předstaja, je wjace hač přetworjenje hudźby po wěstym planje. Tule dožiwja přihladowarstwo cyle wosobinske stejišćo k změnam poćahow w lubosći. Potajnstwo a hódančko, zbožo a zadwělowanje, zjednoćenje a dźělenje móže so tu jako fyziski podawk dožiwić.

Sola, reje w porje a skupinske reje tworja jimace koło wobrazow lubosće. Muž-žona abo lědma mjenje klasiski lubosćinski třiróžk, ale tež homoerotiski moment wuwiwaja nimale ćělnje začuwajomnu skutkownosć. Ekstaza wotměnja so z měrom, pospěšenje z nimale čwělowacym spomalenjom. Čas zastanje  – a hižo wokomik pozdźišo jědu zańdźenosć,  přitomnosć a přichod njesměrnje spěšnje do choreografiskeje runočasnosće.

W druhim dźělu tutoho furiozneho baletneho wječora zwaži so choreografka na klasikarja moderny, kotryž pisaše před sto lětami jewišćowe stawizny. Jako so 29. meje 1913 w Pariskim Théâtre du Châtelet prěnje předstajenje baleta „Le sacre du printemps“ skónči, wudyri w žurli chaos. Stawizna, wo kotruž w twórbje „Le sacre“ dźe, hodźi so w krótkich słowach zjimać: Po starosłowjanskim ritusu wuzwoli so z kruha młodych holcow ta, kotraž so w ekstatiskej, do smjertneje wučerpanosće wjeducej reji z Jarilom, bohom słónca, zjednoći, zo by so zemi płódnosć zaručiła.

W chorografiji Mije Facchinelli zwobraznja předstajeny ritual woprowanje moraliskich a etiskich hódnotow „ciwilizowaneho“ čłowjestwa. Z njej so towaršnosć kritizuje, kotraž je po zdaću njekmana, srědki přećiwo etniskej barbariskosći a nabožnym rozestajenjam namakać. A to je zdobom naležne warnowanje, hinjenje serbskeje kultury jako něšto njewobeńdźomne brać a so z tym wotnamakać.

hudźba: Detlef Kobjela (prěni dźěl) a Igor Strawinsky (druhi dźěl)
choreografija: Mia Facchinelli a Juraj Šiška
jewišćo a kostimy: Marlit Mosler j. h.
sobuskutkowacy: balet
traje: ca. 85 mjeńšin (bjez přestawki ličene)

Keine weiteren Aufführungen in dieser Spielzeit.